امروز کمتر کسی است که به ناکارآمدی برخی اعضای تیم اقتصادی دولت اذعان نداشته باشد. این تیم از جمله وزیران اقتصاد، جهاد کشاورزی، کار و رفاه، راه و شهرسازی، نیرو، صمت و نفت را شامل می شود.
اواسط تابستان سال گذشته هنگامی که بررسی صلاحیت وزیران پیشنهادی در مجلس مطرح بود، دو نظر درباره رای اعتماد وجود داشت:
یک دیدگاه، بر ارزیابی کارشناسی و احراز کفایت یکایک وزیران پیشنهادی تاکید داشت؛ اما دیدگاه دوم می گفت چون دولت نوپا و رئیس جمهور تازه کار است، باید با تلقی “وفاق”، رای دربستی به تمام کابینه داد.
در جلسه رای اعتماد، تلقی دوم غالب شد و حتی به ناحق و ناروا از رهبری هم مایه گذاشتند.
بدین ترتیب، و برحسب ظاهر، بهانه از دست جماعت سیاسی همیشه بهانه گیر گرفته شد، اما دولت را در چاله ناکارآمدی و ضعف مفرط عملکرد انداخت؛ و این، علاوه بر ضعف برنامه تیمی و فقدان فرمانده اقتصادی در کابینه بود.
آیا منطق “گرفتن بهانه از دست محافل بهانه جو”، منطق کافی و محکمی برای رای دادن به وزیران ناکارآمد است؟ اصلا بهانه جویی، تمام شدنی است؟
همین امروز، اسماعیل گرامی مقدم قائم مقام حزب اعتماد ملی امروز ادعا کرده: “وفاق، عامل ناکارآمدی دولت است”!
بله، آن رای اعتماد دربستی، کار مجلس را برای اینکه “نهاد چوب لای چرخ کن در مقابل دولت نوپا” وانمود نشود، راحت کرد، اما کشور و مردم و خود دولت را به دردسر انداخت.
به علاوه، باید توجه داشت که رای ندادن به وزیر ناتوان در روز اول، به مراتب کم هزینه تر و راحت تر از استیضاح همان وزیر با همه هزینه هایش است. معرفی وزیر جدید اقتصاد پس از استیضاح، به خاطر تعلل دولت، بیش از چهار ماه طول کشید!
البته در این میان، مشکل بزرگتر، خاستگاه اصلی کابینه، یعنی شورای مجعول راهبری دولت (به ریاست آقای ظریف و با حضور برخی عناصر زاویه دار یا مجرمان امنیتی) بود که امکان شایسته گزینی را منتفی کرد؛
و گرنه، از روز اول، عدم تناسب برخی نامزدهای پیشنهادهای با وزارت مربوطه آشکار بود. مثل وزیران اقتصاد، جهاد کشاورزی، راه و شهرسازی، کار و رفاه، و…
درس بزرگ این روند، مطالبه “برنامه” از نامزدهای وزارت و ارزیابی آن برنامه بر مبنای “کارنامه” است.
این امر، منافاتی با وفاق ندارد؛ بلکه هویت دهنده و عامل ثمربخش بودن وفاق، و مانع خسارات ناشی از مداهنه و سهل انگاری است.
کابینه باید با این نگاه تغییر کند و ترمیم شود. این قبل از همه، به نفع شخص آقای پزشکیان است.
