در روز جمعه 3 بهمنماه، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد قطعنامهای ضدایرانی را با 25 رای موافق تصویب کرد. تصمیمی که هرچند شتابزده بودن آن به روشنی ماهیت سیاسی و آمریکایی پشت این قطعنامه را نشان میدهد، اما آنچه جای توجه دارد؛ تعداد رای مخالف و ممتنع دیگر کشورهای عضو این شوراست. اتفاقی کمسابقه که بیانگر قدرت و نفوذ ایران در سازمانهای بینالمللی با وجود چسبندگی شدید آنها به نظم غربی است.
به گزارش نوبنیاد، شورای حقوق بشر سازمان ملل، بارها با حمایت آشکار خود از مداخلات آمریکا در امور داخلی دیگر کشورها، نادیده انگاشتن تبعات تحریمهای تروریستی این کشور علیه ایران و سایر کشورهای مستقل یا استقلالطلب و همچنین چشمپوشی از جنایات آشکار رژیم صهیونیستی علیه ملت مظلوم فلسطین، ماهیت سیاسی و وابستگی خود به منافع آمریکا را به وضوح نشان داده است. اما آنچه در آخرین قطعنامهی این شورا علیه ایران به چشم میخورد، اختلاف نظر جدی میان قدرتهای شرقی و حافظان منافع آمریکا در این شورا برسر مسئله ایران میباشد.
اگر نگاهی به آرای اعضای این شورا بیاندازیم، در کنار موافقت عموم کشورهای اروپایی با این قطعنامه، صفآرایی قدرتهایی چون چین، هند، اندونزی، پاکستان و ویتنام دربرابر این اجماع غربی در حمایت از ایران را شاهد هستیم. از سویی مجموع آرای مخالف و ممتنع 21 رای میباشد که در یک چنین شورایی آن هم پیرامون مسئله ایران امری کمسابقه است. موضوعی که مشابه آن در قضیه تصمیم کشورهای اروپایی شورای امنیت برای اعمال مکانیسم ماشه و مخالفت کم سابقه روسیه و چین با این تصمیم نیز تکرار شده بود.
صفبندیهای این چنینی که در مجامع بینالمللی از شورای امنیت تا شورای حقوق بشر سازمان ملل بنفع ایران در حال تکرار است، به روشنی توفیق ملت ایران در چند دهه مقاومت و پایداری در مقابل نظم ظالمانه غربی را نشان میدهد.